سكنا كه مصنف ( ره ) آورده و نظير ارضاع و شير دادن دايه به بچه . و اما تعيين به زمان يا بمسافت نسبت به منافعى است كه با هردو قابل ضبط باشند همچون ركوب بر دابّه چه آنكه آن را با زمان مىتوان مشخص كرد مثلا بگويند ركوب يك ماه همانطورى كه با مسافت نيز قابل تعيين مىباشد نظير اينكه بگويند ركوب تا شهر معيّن . و اما تعيين با زمان و عمل نسبت به منافعى است با هردو قابل ضبط باشد مانند اجير كردن انسان براى انجام كارى همچون خياطت زيرا گاهى آن را با زمان تعيين كرده و مىگويند خياطت يك ماهه و در برخى از موارد بواسطه عمل مشخص مىشود مثل اين‌كه مىگويند دوختن اين لباس . قوله : فيما لا يمكن ضبط الابه : ضمير مجرورى در [ ضبطه ] به ماء موصوله راجع بوده و در [ به ] به زمان راجع است . قوله : و اما به : ضمير مجرورى به زمان راجعست . قوله : ضبطه بهما : ضمير تثنيه به زمان و مسافت راجعست . قوله : فانه يمكن ضبطه : ضمير در [ فانه ] بركوب راجع بوده چنانچه ضمير در [ ضبطه ] نيز چنين است . قوله : و اما به او بالعمل : ضمير در [ به ] زمان عود مىكند قوله : فانه يمكن ضبطه بالزمان : ضمير در [ فانّه ] و [ ضبطه ] به خياطت راجع مىباشد . متن : و لو جمع بين المدة و العمل كخياطة الثوب في هذا اليوم فالأقرب البطلان إن قصد التطبيق بين